ԵՊԻՍԿՈՊՈՍԱԿԱՆ ՍԲ. ՊԱՏԱՐԱԳ ԽԱՉՎԵՐԱՑԻ ՏՕՆԻ ԱՌԹԻՒ` ՔԷՕԼՆԻ ԱՌԱՋՆՈՐԴԱՆԻՍՏ ԵԿԵՂԵՑՈՒՄ / BISCHÖFLICHE HEILIGE LITURGIE ZUM FEST DER KREUZERHÖHUNG IN DER ARMENISCHEN DIÖZESANKIRCHE ZU KÖLN

Կիրակի, 13 Սեպտեմբեր 2026-ին, Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին տօնախմբեց տարուայ հինգերորդ տաղաւար տօնը` Սուրբ Խաչի Վերացման տօնը կամ Խաչվերացը:

Բերկրառատ այս տօնի առիթով Քէօլնի Սուրբ Սահակ-Սուրբ Մեսրոպ Առաջնորդանիստ Մայր եկեղեցում Սուրբ Պատարագ մատուցեց Գերմանիայի Հայոց Թեմի առաջնորդ գերաշնորհ Տ. Սերովբէ եպիսկոպոս Իսախանեանը:

Սրբազան Հայրն իր քարոզում նախ անդրադարձաւ Եկեղեցում Խաչվերացի տօն ունենալու պատմական հիմքին, ապա նաեւ Տերունական սբ․ խաչի խորհրդին։ Առաջնորդ սրբազանն ի մասնաւորի նշեց․ «Խաչը քրիստոնեության ամենաճանաչելի նշանն է։ Սակայն քրիստոնյաներիս համար խաչը միայն խորհրդանիշ կամ նշան չէ։ Խաչի մեջ մենք տեսնում ենք ոչ միայն Քրիստոսի չարչարանքն ու մահը, այլեւ՝ Աստծո սերը, մարդու փրկությունը եւ մահվան նկատմամբ կյանքի հաղթանակը։ Մարդկային տրամաբանությունը բավարար չէ ամբողջովին բացահայտելու Խաչի խորհուրդը։ Խաչի խորհուրդը հնարավոր է բացահայտել միայն Աստծո սիրո մեջ։

Մեր եկեղեցիների մեջ ամենուր խաչ ենք տեսնում։ Մեր տներում նույնպես մենք հաճախ խաչ ունենք։ Մեր պարանոցին նույնպես շատ հաճախ խաչ ենք կրում։ Հաճախ խաչակնքում ենք։ Եթե խաչը միայն արտաքին նշան է․ Եկեղեցում է, մեր տանն է, մեր պարանոցին որպես զարդ է կախված, սակայն Քրիստոս մեր սրտում չէ, ապա մենք դեռ չենք հասկացել խաչի խորհուրդը։ Եթե մենք խաչի առջեւ խոնարհվում եւ խաչակնքում ենք, բայց չենք կարողանում ներել, ապա խաչի խորհուրդը դեռ չի մտել մեր կյանք։ Եթե մենք համբուրում ենք խաչը եւ նրա առջեւ աղոթք ենք մրմնջում, բայց խնդիր ունենք մեր քրոջ կամ եղբոր կամ մերձավորի հետ, ապա չենք ըմբռնել խաչի խորհուրդը։ Եթե մենք ասում ենք՝ «քրիստոնյա ենք», բայց մեր կյանքում չկա սեր, գթություն, արդարություն եւ ներողամտություն, ապա մեր խաչը դարձել է միայն արտաքին նշան։ Մինչդեռ խաչը մեզ հրավիրում է՝ մեր մեջ խաչել այն ամենը, ինչը հեռացնում է մեզ Աստծուց՝ հպարտությունը, նախանձը, չարությունը, ատելությունը, վրեժխնդրությունը, անտարբերությունը»։

Սուրբ Պատարագի աւարտին կատարուեց Խաչվերացի հանդիսաւոր թափօր եւ Անդաստանի կարգ, որի ժամանակ օրհնուեցին աշխարհի չորս կողմերը:

Այնուհետեւ ներկաները միասնական Սիրոյ Սեղանի հաւաքուեցին Քէօլնի Հայ Համայնքի սրահում։

BISCHÖFLICHE HEILIGE LITURGIE ZUM FEST DER KREUZERHÖHUNG IN DER ARMENISCHEN DIÖZESANKIRCHE ZU KÖLN

Am Sonntag, dem 13. September 2026, feierte die Armenische Apostolische Kirche das fünfte und letzte ihrer fünf Hochfeste des Kirchenjahres: das Fest der Erhöhung des Heiligen Kreuzes (Chatschweraz).

Anlässlich dieses freudenreichen Hochfestes zelebrierte S. E. Bischof Serovpe Isakhanyan, Primas der Diözese der Armenischen Kirche in Deutschland, die Heilige Liturgie in der Diözesankirche St. Sahak–St. Mesrop zu Köln.

In seiner Predigt ging der Primas zunächst auf die historischen Ursprünge des Festes der Kreuzerhöhung ein und erläuterte anschließend die geistliche und theologische Bedeutung des Heiligen Kreuzes unseres Herrn.

Bischof Serovpe betonte insbesondere:

„Das Kreuz ist das wohl bekannteste Zeichen des Christentums. Für uns Christen ist das Kreuz jedoch nicht lediglich ein Symbol oder äußeres Zeichen. Im Kreuz sehen wir nicht nur das Leiden und den Tod Christi, sondern zugleich die Liebe Gottes, die Erlösung des Menschen und den Sieg des Lebens über den Tod. Die menschliche Vernunft allein vermag das Geheimnis des Kreuzes nicht vollständig zu erfassen. Das Geheimnis des Kreuzes erschließt sich uns nur in der Liebe Gottes.

In unseren Kirchen sehen wir überall das Kreuz. Auch in unseren Häusern haben wir häufig ein Kreuz. Viele von uns tragen ein Kreuz um den Hals, und immer wieder bekreuzigen wir uns.

Wenn aber das Kreuz für uns lediglich ein äußeres Zeichen bleibt – wenn es zwar in der Kirche zu sehen ist, in unserem Haus hängt oder als Schmuck an unserem Hals getragen wird, Christus jedoch nicht in unserem Herzen wohnt –, dann haben wir das Geheimnis des Kreuzes noch nicht verstanden.

Wenn wir uns vor dem Kreuz verneigen und uns bekreuzigen, aber nicht vergeben können, dann ist das Geheimnis des Kreuzes noch nicht in unser Leben eingedrungen.

Wenn wir das Kreuz küssen und vor ihm Gebete sprechen, zugleich aber im Unfrieden mit unserer Schwester, unserem Bruder oder einem Mitmenschen leben, dann haben wir das Geheimnis des Kreuzes nicht wirklich erfasst.

Wenn wir sagen: ‚Wir sind Christen‘, in unserem Leben aber Liebe, Barmherzigkeit, Gerechtigkeit und Vergebungsbereitschaft fehlen, dann ist unser Kreuz lediglich zu einem äußeren Zeichen geworden.

Das Kreuz hingegen ruft uns dazu auf, in uns all das zu kreuzigen, was uns von Gott entfernt: Stolz, Neid, Bosheit, Hass, Rachsucht und Gleichgültigkeit.“

Zum Abschluss der Heiligen Liturgie fand die feierliche Kreuzprozession statt. Anschließend wurde der traditionelle Andastan-Gottesdienst – die Segnung der vier Himmelsrichtungen – vollzogen, bei dem die vier Himmelsrichtungen und damit die ganze Welt unter Gottes Segen gestellt wurden.

Im Anschluss versammelten sich die Gläubigen im Gemeindesaal der Armenischen Gemeinde zu Köln zu einer gemeinsamen Agape (Liebesmahl)